Ból odcinka szyjnego kręgosłupa

Ból odcinka szyjnego jest coraz częściej spotykaną dolegliwością układu mięśniowo-szkieletowego. Przyczyn jego powstawania jest wiele.

Spędzasz długie godziny przed komputerem lub w telefonie z głową spuszczoną w dół?

Jeżeli tak, to wiedz że twój odcinek szyjny bardzo na tym cierpi. Charakterystyczne wysunięcie głowy w przód jest spowodowane niefizjologicznym ustawieniem kręgów kręgosłupa szyjnego. Mianowicie, w dolnym odcinku szyjnym dochodzi do nadmiernego zgięcia kręgów, a w górnej jego części do ich nadmiernego wyprostu.

Co z tego wynika? Mięśnie przedniej okolicy szyi ulegają skróceniu i nadmiernemu napięciu, a mięśnie okolicy karku są rozciągnięte i osłabione.

Przepuklina kręgosłupa

Siedzący tryb życia, a także brak odpowiedniej ilości aktywności fizycznej w sposób bezpośredni wpływają na powstawanie problemów z kręgosłupem u coraz młodszych osób. Przepukliny kręgosłupa są coraz częściej diagnozowane u osób zmagających się z dolegliwościami bólowymi kręgosłupa.

Termin ten odnosi się do choroby krążka międzykręgowego. Krążek międzykręgowy, znajdujący się pomiędzy trzonami kręgów, pełni przede wszystkim funkcję amortyzującą wstrząsy oraz zapewnia ruchomość kręgosłupa. Składa się on z wewnętrznie położonego jądra miażdżystego oraz zewnętrznie położonego pierścienia włóknistego.

Pod wpływem wieloletnich obciążeń, siedzącego trybu życia, braku aktywności fizycznej oraz codziennych złych nawyków w funkcjonowaniu, krążek międzykręgowy może tracić swoje właściwości, a pełnione przez niego funkcje zostają zaburzone.

Z biegiem czasu włókna pierścienia włóknistego ulegają osłabieniu, a jądro miażdżyste uwypukla się – jest to tzw. wypuklina kręgosłupa.
Gdy dochodzi do całkowitego rozerwania włókien pierścienia włóknistego, a jądro miażdżyste wydostaje się poza jego obręb, często uciskając korzenie nerwów rdzeniowych, powstaje tzw. przepuklina kręgosłupa.

Do wspomnianych powyżej zmian w obrębie krążka międzykręgowego może dojść w każdym odcinku kręgosłupa. Najczęściej jednak zmiany te dotyczą odcinka lędźwiowego oraz szyjnego. Objawy są bardzo zróżnicowane i specyficzne dla danego odcinka kręgosłupa.

Budowa kręgosłupa

Bruksizm

Bruksizm, czyli tak naprawdę zgrzytanie zębami, jest problemem z którym zmaga się coraz więcej osób. Zaciskanie zębów jest nieświadome i nawykowe, z tego powodu większość osób cierpiących na bruksizm nie zdaje sobie sprawy z istniejącego problemu i możliwych konsekwencji jego występowania.

Przyczyn bruksizmu jest wiele i nie są one jeszcze do końca poznane. Zwraca się uwagę przede wszystkim na:

• przewlekły stres;
• wady zgryzu;
• urazy twarzoczaszki;
• padaczka;
• zaburzenia psychiczne.

Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje bruksizmu: dzienny i nocny.

Dzienny w przypadku którego nie dochodzi do zgrzytania zębami, a tylko mocnego zaciskania szczęki.

W przypadku bruksizmu nocnego oprócz mocnego zaciskania szczęk dochodzi do mimowolnych jej ruchów. Może to prowadzić do uszkodzenia uzębienia. Osoby cierpiące na ten rodzaj bruksizmu często budzą się rano z bólem mięśni żwaczy.

Zgrzytaniu zębami mogą towarzyszyć również inne objawy, takie jak:

• szumy uszne;
• trzaski i przeskakiwanie w stawach skroniowo-żuchwowych;
• migreny i bóle głowy;
• ból szczęki, karku i pleców;
• wzrost napięcia w obrębie mięśni obręczy kończyny górnej;
• problemy z szerokim otwieraniem ust;
• problemy ze snem;
• uczucie ciągłego zmęczenia.

Poznanie przyczyny bruksizmu oraz jego leczenie nie jest łatwe i często wymaga współpracy specjalistów z wielu dziedzin m.in. stomatologa/ortodonty, fizjoterapeuty i psychoterapeuty. 

Fizjoterapia jest kluczowa celem zmniejszenia i eliminacji bruksizmu. Szereg odpowiednich technik mających na celu opracowanie punktów spustowych, zmniejszenie napięcia mięśniowego, czy więzadłowego są podstawą terapii w tego typu schorzeniu.

Pierwsza wizyta

Zapisałeś się na pierwszą wizytę i zastanawiasz się jak masz się odpowiednio do niej przygotować?

Przede wszystkim zabierz ze sobą:

• wygodne i niekrępujące ruchów ubranie – pozwoli to na prawidłowe badanie wizualne oraz manualne;
• jeśli posiadasz badania diagnostyczne tj. USG, RTG, MRI, TK to warto je ze sobą zabrać;
• badania laboratoryjne, wypisy z pobytów szpitalnych oraz opisy historii choroby również będą dla nas pomocne.

Na pierwszej wizycie zostanie przeprowadzony szczegółowy wywiad, a także badanie fizjoterapeutyczne, które pozwoli nam określić rodzaj oraz charakter twojego problemu. Dokładnie przeanalizujemy wszystkie dostarczone przez Ciebie dokumenty medyczne. Wspólnie omówimy plan działania terapeutycznego, a następnie wdrożymy odpowiednie zabiegi.

Jeżeli masz do nas pytania dotyczące twojego zdrowia, pierwsza wizyta jest idealną okazją, aby je zadać! Postaramy się udzielić jak najbardziej wyczerpujących odpowiedzi.

Do zobaczenia!

Stawy skroniowo-żuchwowe

Staw skroniowo-żuchwowy (SSŻ) jest stawem parzystym, który łączy żuchwę z czaszką, a dokładniej z kością skroniową. Oba stawy umiejscowione są na bokach szczęki, a ich praca jest równoczesna. 

Dół żuchwowy na kości skroniowej oraz głowa żuchwy tworzą powierzchnie stawowe, pomiędzy którymi znajduje się, zbudowany z chrząstki włóknistej, krążek stawowy. Krążek ten dzieli jamę stawową na dwie, zupełnie od siebie odrębne, komory stawowe.  

Staw skroniowo-żuchwowy pokryty jest luźną torebką stawową, stabilizowany jest więzadłami oraz otoczony wieloma mięśniami.

Jakie ruchy zachodzą w stawie skroniowo-żuchwowym? 

Możemy wyróżnić tak naprawdę trzy kierunki ruchów:

• Wysuwanie i cofanie żuchwy
• Opuszczanie i podnoszenie żuchwy, tj. otwieranie i zamykanie ust
• Ruchy boczne, tj. ruchy żucia

W życiu codziennym staw skroniowo-żuchwowy jest używany niezliczoną ilość razy. 

Z tego względu jego dysfunkcje i zaburzenia funkcjonalne zdarzają się często, a odległych skutków tych zaburzeń jest wiele.  Problemy SSŻ mogą mieć podłoże stomatologiczne, mięśniowe, a także więzadłowe. W obecnych czasach istotną rolę odgrywa również komponenta psychologiczna, a w szczególności nadmierna ilość czynników stresowych. 

Jeżeli zauważyłeś u siebie:

• Bóle i zawroty głowy
• Bóle karku, ramion, czy pleców
• Szumy uszne
• Ból podczas żucia 
• Ograniczenie ruchomości 

Są to objawy, które mogą świadczyć o dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych.  

Zespół cieśni nadgarstka

Pojawiające się nagle mrowienie oraz drętwienie dłoni wyrywa Cię z wiru pracy przy komputerze? 

A jedynym sposobem, aby pozbyć się tego uciążliwego mrowienia jest opuszczenie dłoni w dół i potrząsanie nimi?

Są to pierwsze objawy alarmowe ze strony twoich nadgarstków, których nie powinieneś lekceważyć!

Zespół cieśni nadgarstka (ZCN) dotyka coraz większej ilości osób. Nie dotyczy ona tylko osób pracujących długie godziny przy komputerze. Także pracownicy fizyczni oraz wszystkie osoby, które wykonują powtarzające się ruchy nadgarstka są narażeni na wystąpienie ZCN. Liczne badania pokazują, że częstość występowania ZCN jest zdecydowanie większa u kobiet, niż u mężczyzn.

Czym tak naprawdę jest zespół cieśni nadgarstka? Jest to neuropatia nerwu pośrodkowego, do którego dochodzi w kanale nadgarstka. Ucisk i podrażnienie wspomnianego nerwu pośrodkowego wywołuje objawy takie jak:

• drętwienie i mrowienie kciuka, palca wskazującego, środkowego i połowy serdecznego;
• osłabienie siły mięśniowej;
• zaburzenia czucia.

Pacjenci mają problem z wykonywaniem precyzyjnych ruchów dłonią. Na skutek osłabienia siły mięśniowej może dochodzić do wypadania przedmiotów z dłoni. Często objawy nasilają się w nocy, gdy kończyna górna jest uniesiona. Powoduje to wybudzanie się oraz potrzebę opuszczenia dłoni. Może również pojawić się uczucie sztywności i opuchnięcia palców, bez widocznej opuchlizny.

Możliwości leczenia zespołu cieśni nadgarstka są tak naprawdę dwie. Leczenie zachowawcze lub operacyjne. Gdy stopień zaawansowania choroby nie jest duży, a objawy nie są bardzo nasilone, najczęściej wybiera się tą pierwszą możliwość. Odpoczynek i odpowiednio prowadzona rehabilitacja jest w stanie zmniejszyć oraz wyeliminować powstałe dolegliwości. Jednakże brak oczekiwanych efektów leczenia zachowawczego jest wskazaniem do zabiegu operacyjnego.

Ostroga piętowa

Łokieć tenisisty

Budzisz się rano, sięgasz po szklankę z wodą i pojawia się on – nagły ból wzdłuż przedramienia. Chwytasz za klamkę od drzwi, a ich otworzenie staje się cięższe niż zazwyczaj? A może powitalny uścisk dłoni z kolegą z pracy ponownie wywołuje dolegliwości bólowe przedramienia?

Brzmi to dla Ciebie znajomo?

Nasz organizm jest przystosowany do ciągłej pracy i wykonywania wielu, czasem bardzo złożonych ruchów. Kończyny górne są zaangażowane w każdą czynność jaką wykonujemy w ciągu dnia. Jednakże przy zbyt dużej ich eksploatacji dochodzi do przeciążeń. Uświadamiamy sobie to w momencie kiedy pojawia się wcześniej wspomniany już ból. Zlokalizowany jest on głównie na bocznej części stawu łokciowego. Okolica ta jest również tkliwa pod wpływem dotyku, a siła ręki jest zmniejszona. Takie objawy mogą świadczyć o rozwinięciu się schorzenia zwanego „łokciem tenisisty”. Nazwa ta może być myląca, gdyż schorzenie to tylko w niewielkim procencie dotyczy osób, które grają w tenisa.

„Łokieć tenisisty” to tak naprawdę zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Jest to choroba o podłożu przeciążeniowym, w której dochodzi to mikrouszkodzeń ścięgien i przyczepów mięśni prostowników znajdujących się w bocznej okolicy stawu łokciowego. Włókna kolagenowe w tym obszarze, również ulegają uszkodzeniu i zmianie ich układu liniowego. Wszystkie wspomniane wyżej zmiany, powstają w wyniku powtarzania ruchów obrotowych nadgarstka oraz ruchów zginania lub prostowania.

Takich objawów zdecydowanie nie można bagatelizować i należy udać się na konsultację fizjoterapeutyczną.
Za pomocą odpowiednich testów ortopedycznych jesteśmy w stanie potwierdzić diagnozę oraz wdrożyć odpowiednie zabiegi. Połączenie pracy manualnej oraz zabiegów z zakresu fizykoterapii jest w stanie zapobiec pogłębianiu się schorzenia, a także zredukować dolegliwości bólowe, a co za tym idzie pozwolić wrócić do pełnej sprawności kończyny górnej.